Το παρακμιακό καθεστώς της “Κοινωνίας Πολιτών”

Δεν γνωρίζουμε πόσοι συνδημότες μας παρακολουθούν τα πεπραγμένα του δήμου μας και ταυτόχρονα νοιάζονται για την προκοπή του τόπου μας. Σαφώς η ιδιώτευση είναι ο κανόνας σε όλη την ελληνική κοινωνία, όμως ειδικά στην Κομοτηνή έχουμε λόγους να μην αδιαφορούμε ούτε για την διαπλοκή ούτε για την ανικανότητα των αρχόντων: η απογοητευτική σύγκριση π.χ. με τις γειτονικές μας πόλεις είναι πιο πειστική από ποτέ. Και η κυριαρχία της ίδιας δημοτικής παράταξης επί 3,5 δεκαετίες (με το τετραετές διάλειμμα Κοτσάκη) δεν είναι άσχετη με την κατάντια της θρακικής πρωτεύουσας.
Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι πλέον τα ατού της “Κοινωνίας Πολιτών” που διοικεί τον δήμο σχεδόν αδιατάρακτα. Δεν είμαστε ούτε στην εποχή της έντονης πολιτικοποίησης (Παπαδριέλλη – Βαβατσικλή), ούτε στην εποχή του έντιμου νοικοκυρέματος (Πετρίδη), αλλά έχουμε περάσει σε μία καθολική κυριαρχία της ανικανότητας, του ρουσφετιού και της γενικευμένης συνενοχής. Μια δημοτική παράταξη που κυβερνάει μόνο με πελατειακούς όρους, που αποβάλλει τα ικανότερα στελέχη της, που πασχίζει να καλύψει τις αδυναμίες της με ξεδιάντροπες συναλλαγές και με καταγέλαστα ψέμματα, ήταν επόμενο να μάς οδηγήσει στον απόλυτο πάτο. Εμβληματικές περιπτώσεις τραγικής αποτυχίας (σαν το φράγμα Συμβόλων που επί 40 χρόνια μόνο το συζητάμε ή σαν τα μηδενικής εμπορικής αξίας οικόπεδα της ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ που “εξασφάλισε” η διαπραγματευτική ικανότητα του δημάρχου), διαδέχονται η μία την άλλη. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η απένταξη του έργου στη Δημοτική Αγορά, ύψους 4.900.000 ευρώ. Άλλα επιτεύγματα της ομάδας που διοικεί τον Δήμο μας αποκαλύπτονται στις συνεδριάσεις λογοδοσίας από τον ΣΠΑΡΤΑΚΟ – και όχι μόνο – μα δεν φαίνεται να δημοσιοποιούνται επαρκώς, γιατί άραγε…
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι τα εξώφθαλμα χάλια της Κομοτηνής θα κινητοποιήσουν κάποιους για να ξεκολλήσουμε από το σημερινό τέλμα. Αντιλαμβανόμαστε ότι η σύμπραξη των άθλιων μικροσυμφερόντων δεν παλεύεται εύκολα, όμως η έγνοια για τον τόπο όπου ζούμε πρέπει επιτέλους να ανατρέψει το μοιρολατρικό “δεν αλλάζει τίποτε”. Δεν μάς αξίζει αυτή η παρακμή!